Posts tonen met het label Mijmeringen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Mijmeringen. Alle posts tonen

maandag 11 maart 2013

Zalig zijn...

De laatste tijd niet zo veel berichtjes, ik heb het nog even druk met mijn Bijbelleesrooster!
Daarnaast heb ik door de eerste zonnestralen behoorlijk last van lentekriebels en schoonmaakkriebels gekregen!

Ondertussen ben ik nog wel druk aan de lees. Ik ben een boek over de bergrede aan het lezen, het is geschreven door Martyn Lloyd Jones. Het is een pastorale uitwerking van de bergrede en ik moet zeggen dat zijn uitleg en uitwerking van de bergrede en natuurlijke de bergrede zelf me op dit moment erg bezig houden. Zo ook de zaligsprekingen die hierin een plaats hebben!
Elke keer word ik mij er weer meer bewust van dat Gods Koninkrijk zo totaal anders is in vergelijking tot ons leven hier op aarde. Dat de zaken die wie hier zo vaak nastreven zo onbelangrijk zijn in Gods Koninkrijk.

Cosimo Rosselli: De bergrede
De bergrede door Cosimo Rosselli

Zalig zijn de armen van geest; want hunner is het Koninkrijk der hemelen.
Zalig zijn die treuren; want zij zullen vertroost worden. 
Zalig zijn de zachtmoedigen; want zij zullen het aardrijk beërven.
Zalig zijn die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid; want zij zullen verzadigd worden.
Zalig zijn de barmhartigen; want hun zal barmhartigheid geschieden.
Zalig zijn de reinen van hart; want zij zullen God zien.
Zalig zijn de vreedzamen; want zij zullen Gods kinderen genaamd worden.
Zalig zijn die vervolgd worden om der gerechtigheid wil; want hunner is het Koninkrijk der hemelen.
Zalig zijt gij, als u de mensen smaden, en vervolgen, en liegende alle kwaad tegen u spreken, om Mijnentwil.
Verblijdt en verheugt u; want uw loon is groot in de hemelen; want alzo hebben zij vervolgd de profeten, die voor u geweest zijn. (Mattheus 5 3-12)

Voor mijn gevoel zet het soms alles op ze'n kop! Het is niet te bevatten hoe anders Gods Rijk is dan onze menselijke maatstaven en waarden.

Iets waar ik me de afgelopen weken ook over heb lopen verbazen, tijdens het schrijven van mijn leesroosters, zijn de aankondigingen van het lijden van de Heere Jezus in de verschillende evangelieen.
De Heere Jezus probeert Zijn discipelen voor te bereiden op Zijn lijden en sterven dat zal gaan komen.
Steeds explicieter worden zijn bewoordingen, maar telkens weer lezen we: 'ze verstonden het niet.'
Hoe kan dat toch?
Natuurlijk weet ik dat mensen 'horende doof' en 'ziende blind' kunnen zijn en dat God onze orgen en ogen moet openen. (Bijvoorbeeld zoals bij de Emmausganger; pas toen hun ogen geopend werden zagen ze dat het Jezus was die met hen sprak).

Maar van de week toen ik weer in de bergrede aan het lezen was dacht ik: misschien was dit voor de discipelen ook wel een waarheid die niet te bevatten was, zette het alles op ze'n kop!
Hun Meester die zoveel macht en kracht bezat, de Christus zelf,  die als een Koning op een ezel de stad Jeruzalem binnen ging. Hoe was dat nu te rijmen met de Man van Smarten die overgeleverd, bespot en geslagen zou worden om zo te lijden en te sterven?

Gods Koninkrijk, zo geheel anders...

donderdag 17 januari 2013

Stil tot God - mediteren vanuit Bijbels perspectief


Vanmorgen ging ik op weg naar mijn werk,
door een witte, mistige en stille wereld.
Vooral de stilte die bij dit weer kan horen vind ik altijd weer bijzonder.
Een stille, gedempte, witte, mistige en uitzonderlijk mooie wereld!





Het deed mij denken aan het boekje wat ik aan het lezen ben: 'Stil tot God; opstellen rond een verwaarloosd theologisch thema'. Dit boekje is uitgegeven door de Theologische Universiteit Apeldoorn.



De titel verwijst naar psalm 62: 'Mijn ziel keert zich stil tot God, van Hem is mijn heil'.
Vanuit verschillende disciplines en invalshoeken wordt het thema belicht.

Stil zijn tot God,
de titel sprak mij aan.
Stil zijn tot God,
Stille tijd houden, mediteren
dat wil ik wel maar het lukt vaak niet.
Stil zijn tot God om zo alles van Hem te verwachten, hoe doe je dat?

De eerste eye opener van het boekje was toch wel dat ik niet bepaal of ik stil ben tot God, maar dat Hij het is die de stilte geeft. Het staat zo mooi omschreven in een van de hoofdstukken.

'Het geheim van de stilte ligt niet in ons zwijgen en mediteren. Wij scheppen deze 'oase' niet, maar we mogen de ruimte binnen gaan die God geeft.'

Het mag door bovenstaand citaat duidelijk zijn dat mediteren niet iets is wat je in een cursusje kan leren. Het gaat bij het bijbels verantwoord mediteren om het daadwerkelijk stil worden tot God, Zijn Woord is hiervoor het uitgangspunt.

Wel worden een aantal punten genoemd die belangrijk kunnen zijn in de dagdagelijkse praktijk van het mediteren. Deze wil ik graag met jullie delen.

  1. De plaats.  Het is goed om de eenzaamheid op te zoeken. Doel hiervan is het afstand nemen van het    drukke en jachtige leven om ons te concentreren op Zijn Woord om Hem in het Woord te ontmoeten.
  2. De tijd. Er zijn regels over de tijdsduur van meditatie. Zo kunnen er ook spontane momenten van meditatie zijn tijdens het werk. Wel is het goed om regelmaat aan te brengen in het dagelijks mediteren.
  3. De houding. Kies een houding waarin je gedachten het minst worden afgeleid en je het meest kan concentreren. Het belangrijkste is dat we innerlijk tot rust komen en zoeken ontvankelijk te worden voor het Woord van God.
  4. Het gebed. Meditatie begint met gebed maar wordt soms ook onderbroken door of besloten met gebed.  Daarbij speelt het biddend zoeken, om zo door te dringen tot de boodschap van de tekst om die te verstaan, een rol.
  5. Lezen en luisteren. Lees de woordenvande Schrift aandachtig, liefst ook hardop. Het is belangrijk om het gedeelte ook te herlezen.  De bedoeling is dat mn de boodschap van de tekst zich zoveel mogelijk eigen maakt om zo de stem van God te horen klinken.
  6. Toe-eigenen. Al mediterend dienen we het gelezene toe te passen op ons eigen leven en onze eigen omstandigheden. De vraag die centraal moet staan is: 'Wat wil God hier en nu tot mij (tot ons) zeggen?' Dat betekent dat we het Woord moeten laten spreken ook wanneer dit ons bijvoorbeld vermaant.
  7. Navolging. Meditatie dient te inspireren en te motiveren tot het navolgen van Christu in de praktijk van ons leven.
  8. Eeuwigheidsperspectief. Er dient aandacht te zijn voor de eeuwigheid. Vanuit dit perspectief leren gelovigen hier op aarde te leven als pelgrims in de verwachting naar het Vaderland waar ze God zullen zien zoals Hij is.
  9. Lofzegging. Het is goed om de meditatief af te sluiten met een (dank)gebed  of het zingen van een psalm of lied. Hierin wordt God de lof en de dank gebracht en wordt de blijdschap geuit van de omgang met God.
afbeelding: www.juichtaarde.nl

Punten die ik graag mee wil nemen in mijn stille tijd.
Al moeten ze natuurlijk geen doel op zichzelf worden.
Vooral het regelmatig houden van stille tijd vind ik zelf erg lastig.

Hoe gaan jullie om met stille tijd, hebben jullie misschien nog goede tips?
Ik hoor het graag van jullie.






donderdag 6 december 2012

Over 'dank zeggen' gesproken..

In de herfstvakantie kwam ik in een christelijke boekhandel een prachtig kaartje tegen!



'Een mooie tekst, belangrijk om te onthouden' dacht ik.
Ik stopte de kaart in een lijstje en zette deze op het bureau beneden,
een goed zichtbare plaats om zo toch maar niet te vergeten.

En wat heb ik de afgelopen maanden / weken al veel naar deze kaart gekeken en er veel over nagedacht.

                                                       - Je ten alle tijden verblijden -
                                                        - Zonder ophouden bidden -
                                             - God in alle omstandigheden dankzeggen -

De afgelopen weken zaten (en zitten we nog steeds) met onze familie in een soort emotionele achtbaan. Regelmatig balancerend tussen hoop en vrees,
als we tenminste naar de omstandigheden kijken.

En toch ...  elke dag waren ze er, de kleine en de grote dingen om je in te verblijden om de Heere voor te danken.
We hebben mogen ervaren en ervaren nog steeds hoe de Heere hoort op het gebed.
En in alle 'omstandigheden' die zo veranderlijk kunnen zijn is er daar nog steeds die God die onveranderlijk is van eeuwigheid Dezelfde.
Hij, Die ons elke dag weer zoveel geeft wat we nodig hebben!

Psalm 68:20
Geloofd zij de Heere, dag bij dag overlaadt Hij ons.
Die God is onze zaligheid.

zaterdag 22 september 2012

Over oogsten, onkruid en zuster Bertken

De afgelopen weken waren mijn schoonouders op vakantie en hun moestuin stond volledig tot onze beschikking.
Wat heb ik er van genoten, heerlijk weer even een groentetuintje!
Al werd het ook gelijk weer goed duidelijk waarom ik gestopt was....
die rug van mij begon gelijk tegen te sputteren.

Maar pure luxe dus, oogsten zonder zelf te zaaien en onkruid te wieden.
Vorige week sprak ik daar tussen de moestuintjes een andere moestuin - dame.
Ik vroeg haar hoe het ging met haar moestuin,
of ze al veel geoogst had.

Haar antwoord gaf mij te denken:
'Ik heb het zo druk met het wieden van het onkruid
dat ik niet aan het oogsten toe kom!

Hoe herkenbaar soms in mijn eigen leven.
Zo druk zijn met alles wat mis gaat, beter kan en anders moet
dat ik vergeet de zegeningen van elke dag te 'oogsten' en te zien.




Ik moest ineens denken aan een les Nederlands waar we het gedicht van Zuster Bertken behandelden.

Ik was in mijn hoofken om kruud gegaan

Ik was in mijn hoofkijn om kruud gegaan,
Ik en vand er niet dan distel ende doorn staan.
Den distel ende den doorn die wierp ik uut,
Ik zoude gaarne planten ander kruud.
Nu heb ik een gevonden, die gaarden kan;
Hi wil die zorge gaarne nemen an.
Een boom was hoog gewassen in korten tijd,
Dien vond ik uter aarden gebrengen niet.
Dat hinder van den bome merkte hi waal,
Hi toog ‘m uter aarden altemaal.
Nu moet ik hem wezen onderdaan,
Oft hi en wil dat gaarden niet bestaan.
Mijn hoofken moet ik wiên tot alre tijd,
Nochtans en kan ik ‘s klaar gehouden niet.
Hierin zo moet ik zaaien leliënzaad,
Dit moet ik vroeg beginnen in der dageraad.
Als hi daarop laat dauwen, die minre mijn,
Zo zal dit zaaiken schier bekleven zijn.
Die leliën ziet hi gaarne, die minre mijn,
Als zi te rechte bloeien ende zuver zijn.
Als die rode rozen daaronder staan,
Zo laat hij zinen zoete dauw daarover gaan.
Als hi daarop laat schinen der zonnen schijn,
Zo verbliden alle die krachten der zielen mijn.
Jezus is zijn name, die minre mijn!
Ik wil hem eeuwelijk dienen en zijn eigen zijn.
Zijn min heeft mi gegeven zo hogen moed,
Dat ik niet meer en achte dit aardse goed



maandag 10 september 2012

God laat zien wat Hij bedoelt

Afgelopen week werd mij weer eens duidelijk
hoe dicht God tot ons mensen nadert om ons
Zijn Woord en wil duidelijk te maken.

Ik wilde bloemkool wecken
hier had ik onder andere mosterdzaad voor nodig.
Eindelijk vond ik een winkel die mosterdzaad verkocht.


Mosterdzaad, gewoon een kruid
gebruikt in de keuken van alle dag,
klein maar fris en toch scherp van smaak,
gebruikt de Heere om ons een aantal belangrijke lessen te leren.

'want voorwaar zeg Ik u,
zo gij een geloof had als een mosterdzaad,
gij zoudt tot dezen berg zeggen:
Ga heen van hier derwaarts,
en hij zal heengaan; en niets
zal u onmogelijk zijn.'

Matt 17:20


'Waarmee zullen we het koninkrijk God vergelijken?
Namelijk bij een mosterdzaad,
wanneer het in de aarde gezaaid wordt, het minste is
van alle zaden die op de aarde zijn.
En wanneer het gezaaid is, gaat het op en wordt
het meeste van alle moeskruiden, en maakt grote takken,
alzo dat de vogelen des hemels onder zijn schaduw
kunnen nestelen.'

Mark 4: 30-32


Is het niet hetzelfde met gist of zuurdesem,
gebruikt voor het bakken van ons dagelijks brood?



Lessen zo duidelijk, dat we er niet omheen kunnen!

De kinderen zingen het zo mooi:
'God laat zien wat Hij bedoelt, als Hij iets wil vertellen, gebruikt Hij beeldentaal'.

Als de juf iets uitlegt op het bord
dat door niemand goed begrepen wordt
tekent zij er vaak een plaatje bij
en iedereen, die snapt het en iedereen is blij

Het was niet de juf die dit verzon
de bijbel zegt dat God ermee begon
kijk, je ziet in bijna elk verhaal
als God iets wil vertellen, dan spreekt Hij beeldentaal

God laat zien wat Hij bedoelt
met een plaatje, met een beeld
voor wie ogen heeft
en kijken wil

In Jesaja gaat het over sneeuw
in de vroege ochtend, wit en stil
mooier maak ik jou, is wat God zegt
de fouten die je maakte, die zijn opzij gelegd

Maleachi heeft het over wol
met viezigheid en vet zit die nog vol
stevig wassen krijgt het vuil wel klein
zo wast God ook ons leven, al is dat soms niet fijn

God laat zien wat Hij bedoelt …

Zo staat in de bijbel beeldentaal
toch klinkt ook daarbuiten Gods verhaal
doe je ogen open, kijk eens echt
in dagelijkse dingen, dan zie je wat God zegt

God laat zien wat Hij bedoelt …


Tekst en muziek: Roeland Smith

zondag 18 maart 2012

Kunt gij niet een uur waken?

'Kunt gij niet een uur waken?' (Markus 14:37)
Ik moet de laatste tijd regelmatig aan deze tekst denken.

Vol goede voornemens begon ik aan de 40- dagentijd.
De tijd nemen voor stille tijd, matigen in allerlei zaken als snoepen en internet.
En wat is er van terecht gekomen?
Hoe vaak ben ik mezelf al niet tegen gekomen en opnieuw begonnen?

Gelukkig is het mogelijk om elke dag weer opnieuw te beginnen!
Maar ik weet nu zeker dat ik in Getsemane niet anders zou zijn geweest dan de discipelen.

Wat zijn er veel dingen die afleiden van waar het werkelijk om gaat.
De dagelijkse beslommeringen, de vermoeidheid.

Het maakt weer duidelijk: en het is een goede les voor mij : 'zonder Mij kunt gij niets doen.'
Gethsemane - Gustave Dore

maandag 6 februari 2012

Witter dan de sneeuw!

Wat is het overal toch mooi wanneer het net gesneeuwd heeft. Een prachtige witte en stille wereld.
En wat een wonder, dat Hij ons witter wil maken dan de sneeuw!
Witter dan sneeuw, dat kunnen wij ons toch niet voorstellen?


Hij zendt op aarde Zijn bevelen;
Zijn woord loopt snel door 's werelds delen;
Hij geeft de sneeuw, om 't land te dekken,
En tot een zachte wol te strekken,
Wier wond're vlokken voor elks ogen,
Gods macht en wijsheid klaar betogen;
Of strooit weer, ten bekwame stonde,
Den rijm, als stuivend' as in 't ronde.

(Psalm 147:8 berijmd)



maandag 5 december 2011

Advent: kribbe en kruis

Gisteren staken we al weer de tweede kaars aan!
Steeds dichter komen we bij het kerstfeest.
Onze jongens zien er al naar uit!
Naar de kerstfeesten, kerst en naar de kerstvakantie.

Wat onze predikant gisteren aanhaalde was eigenlijk niets nieuws
toch raakte  het me:

Kerstfeest, een feest waaraan onze schuld ten grondslag ligt.

Natuurlijk genoeg om te vieren, God gaf zijn Zoon.
Hij liet Hem naar deze aarde komen.
Maar wel om voor onze schuld te betalen.

Advent, niet alleen de tijd van uitzien maar ook van inkeer.
Ik hoop dat we in alle gezelligheid  en kerstactiviteiten(is op zich niets mis mee) niet vergeten
dat dit kleine kindje in de kribbe dezelfde was die later stierf aan een kruis.

donderdag 17 november 2011

Dankdag: van rupsje nooitgenoeg en het manna in de woestijn

Gisteren zongen we het in de kerk zo mooi uit psalm 65:

Gij geeft, dat d' uitgang van den morgen
En van de avond juicht;
En dat men U, voor al Uw zorgen,
Ootmoedig dank betuigt.
Het land bezoekt Gij met Uw zegen,
En, door U droog gemaakt,
Verrijkt Gij t' grootlijks weer met regen,
Die tot den wortel raakt.

Hier werd de jaarlijkse dankdag voor gewas en arbeid gehouden.
Een dag om God dankbaar te zijn voor wat Hij allemaal gegeven heeft.
Een dag om terug te kijken; hoe verliep het afgelopen half jaar?
Wij kijken terug op een hele hoop zegeningen, dan is het niet zo moeilijk om te danken en dankbaar te zijn.
In Efeze 5:20 lezen we echter dat we God ten allen tijd moeten danken over alle dingen, niet allen over de zaken die wij als zegen ervaren.
Dat is toch echt een ander verhaal.



We stonden zondag en gisteren stil bij alles waar we als gezin dankbaar voor mochten zijn. Onze ouders kwamen eten om zo dankdag met ons te vieren'
Afgelopen zondag maakte we placemats voor het diner.
Op de placemats stempelden we met wijnkurken een rupsje nooitgenoeg.



Waarom rupsje nooitgenoeg (het bekende boek van Eric Carl)?
Had die rups wel eens genoeg? Nee eigenlijk niet, hij at en at tot hij bijna uit elkaar plofte.

Hoe was dat bij het volk in de woestijn?  Ze hadden niet genoeg, ze hadden niets te eten.
Maar God gaf hun manna uit de hemel.
Niet te veel, niet te weinig maar voor elke dag genoeg.

En wij, hebben wij genoeg te eten?
Ja elke dag genoeg, we kunnen zelfs kiezen en snoepen. Wat een overvloed!




Ook bakte ik gisteren met de jongens kleine broodjes (kaneelmikjes) om weg te geven.
Ik wilde namelijk de jongens ook op deze dag iets leren over geven en hoe leuk geven kan zijn.
De broodjes werden netjes ingepakt en versierd en daarna mochten de jongens ze weggeven aan buren etc.
En o, wat was dat geven leuk. De mannen hadden de smaak te pakken.
Met een handvol snoep kwamen ze terug, gekregen van de mensen die ze hadden verrast.
Of ze nu hebben leren geven of ruilen, laat ik maar in het midden!





woensdag 5 oktober 2011

Een Emmausganger zijn!

Als er iets is wat ik het afgelopen jaar heb geleerd, is het om een Emmausganger te zijn.
Ja, dat klinkt raar he...

Vaak kom je op je weg mensen tegen met moeite en verdriet.
Natuurlijk wil je helpen, maar wat kan het moeilijk zijn om zaken daarna weer los te laten.
Zeker wanneer het om ingrijpende situaties gaat of om mensen die dicht bij ons staan.

Een poos geleden, toen er weer van alles gebeurde, heb ik het aan onze predikant gevraagd.
'Hoe doe je dat, hoe ga je om met al dat leed wat je tegen komt zonder dat het zwaar op je schouders gaat drukken?'
Zijn antwoord was: 'ik probeer een Emmausganger te zijn en een eindje met mensen mee te lopen'.

In eerste instantie vond ik dat antwoord lekker makkelijk, natuurlijk... een Emmausganger zijn, een stukje meelopen.
Maar ik heb hier toch lang over nagedacht en ben mij toch meer als een Emmausganger gaan gedragen.
Dit was een belangrijke les voor mij!

De emmausgangers - Luc Blomme

Iedereen gaat zijn of haar eigen weg, ook ik.
Soms komen wegen samen,
je kunt dan een stukje samen oplopen,
de ander tot hulp en bijstand zijn.
Maar iedereen blijft zijn of haar eigen weg gaan,
wegen scheiden weer.

Dat stukje samen oplopen, daar gaat het om.
De ander tot hulp zijn, misschien letterlijk tot ondersteuning,
maar ook weer loslaten.
In het vertrouwen dat het God is die onze wegen leidt.

dinsdag 4 oktober 2011

Schapen tellen!

Afgelopen week kwamen in ons dagboek diverse gelijkenissen langs.
We hebben de afgelopen weken stil gestaan bij waardevolle ontmoetingen met Jezus en daarin soms ook Jezus mogen ontmoeten.
Veel verhalen zijn echter best moeilijk voor kleine kinderen.
Ik had het gevoel om vooral met de wonderen bezig te zijn en soms voelde dit voor mijzelf niet zo evenwichtig.
Want wat kreeg de Heere Jezus ook een weerstand en wat is het lastig om dit in de ontmoetingen voor kinderen een duidelijke plaats te geven.
Dit is een van de redenen om nu stil te gaan staan bij de gelijkenissen die de Heere Jezus vertelde.
Deze laten altijd twee kanten zien!

Door het boek 'Eindelijk thuis' ben ik zelf ook anders naar gelijkenissen gaan kijken. Henri Nouwen beschrijft in dit boek de gelijkenis van de verloren zoon vanuit verschillende perspectieven, zoals de vader, de zoon en de broer. Maar alle gelijkenissen zijn vanuit verschillende perspectieven te bezien. Dit heeft er voor mij voor gezorgd dat er vanuit een gelijkenis nog meer diepgang is te halen.

D.B. O'Neal  Het verloren schaap, Amsterdam 1993

Deze gelijkenis gaat natuurlijk over God de Vader die omziet naar verloren mensen, ze opzoekt en vindt. Hij stelt zijn leven er voor en wat maakt het vinden van een klein schaapje Hem gelukkig.
Maar wat kunnen wij ook veel uit deze geschiedenis leren wanneer we deze gelijkenis vanuit de verschillende perspectieven bezien. Zoals bijvoorbeeld vanuit het perspectief van de herder:
-  daadwerkelijk oog hebben voor kwetsbaren
-  omzien naar een ander

Of de buren en vrienden:
-  blij zijn om het geluk van een ander
-  het goede zoeken

En ga zo maar door, er liggen heel wat lessen voor ons dagelijks leven in verstopt!

Door een geweldig waterspektakel op een warme nazomerdag waren onze jongens te moe voor een knutselactie.
Daarom het deze week simpel gehouden: als een echte herder schapen zoeken!
Zie hier het resultaat:



Alle schapen die we hebben gevonden!

zondag 31 juli 2011

Zoek de verschillen / overeenkomsten








Overeenkomsten:
  •  Mensen door God geschapen, kinderen van Adam
  •  Baby's beiden tussen de 7 en 8 maanden oud
  •  Ouders die van hun kind zorgen en er veel van houden
    
     Verschillen:
  • Mihag Gedi Farah is een jongetje, Mette een meisje
  • Mihag is geboren in Afrika, Mette in Nederland
  • Mihag weegt 7,5 pond, Mette ruim 14 pond
  • De ouders van Mihag hebben geen voedsel voor hun zoon, Mette heeft in overvloed.

En als je de media mag geloven heeft Mihag vreselijke pech!  Een foto van Mihag 'verkoopt' niet meer!
Mensen raken hier niet meer van onder de indruk, foto's met kinderen als Mihag hebben we in het westen al genoeg gezien.
En verder is het vakantie in het westen dus zijn er geen BN'ers voorradig die een spetterende show kunnen organiseren om er voor te zorgen dat mensen geld geven.
Met Mihag is het vreselijk gesteld, zijn toestand is zeer ernstig.

Maar soms vraag ik mij af hoe het met de mensen in het westen is gesteld...
In vele opzichten niet veel beter....
Aan deze kant van de wereld hebben we het vooral druk! Maar beseffen we nog waar het in het leven werkelijk om gaat?

vrijdag 29 juli 2011

Bevrijd je verdriet

Tijdens mijn vakantie heb ik 'Bevrijd je verdriet' van Hernri Nouwen gelezen. 
Ik vind het zelf een van de meest indrukwekkende boeken die ik de laatste tijd gelezen heb.
Misschien klinkt het boek als zware kost voor een vakantie. Maar het taalgebruik is helder en duidelijk en daarom zeer makkelijk leesbaar. 

Het thema spreekt mij persoonlijk zeer aan, anderhalf jaar geleden overleed mijn lieve neef op 19 jarige leeftijd en dat is nog steeds moeilijk te bevatten...
Welke plaats heeft lijden en dood in het leven? Wat is het doel er van? Waarom gebeurd dit allemaal, waarom laat God het toe?
Henri Nouwen gaat op een heldere manier in op deze vragen. Op de achterkant van het boek staat de volgende omschrijving:


"Bevrijd je verdriet" is speciaal voor mensen die het zwaar hebben in hun leven. Terwijl Nouwen de menselijke vragen over lijden en rouw volledig recht doet " waarom laat God dit toe? " richt hij zich op de diepere vraag: hoe kunnen we het leed een plaats geven, zonder het te ontkennen?Nouwen laat zien dat we, zelfs in onze diepste wanhoop, het oog op God gericht kunnen houden. Door God te betrekken in ons verdriet hoeven we onze weg niet alleen te gaan; ook in moeilijke tijden kunnen we ons leven grondvesten in vreugde en hoop. Zo komt er ruimte voor troost en genezing.

Wat ik zelf erg mooi vind aan het boek is dat Nouwen ook ingaat op een meerwaarde van  lijden en verdriet in het leven kunnen. Wanneer we er tenminste op een goede manier mee om leren gaan!
Hij omschrijft het hele leven als een 'loslaten'.
Dit begint  bijvoorbeeld al wanneer een een kind voor het eerst naar school gaat en zijn moeder los moet laten, later gaat dit verder met het naar een hogere school gaan, trouwen etc.

Op het einde van ons leven komen we tot het grote loslaten. Het loslaten van het (ons bekende) leven.
Maar als we in God geloven mogen we loslaten in het vertrouwen dat Hij ons op zal vangen en ons in Zijn hand houdt.
Hij pleit er voor om niet krampachtig in het leven te staan maar ons over te geven / te vertrouwen op God. Zo kan lijden ons leven verrijken en kan het anderen iets laten zien van de Hoop die in ons is.

dinsdag 21 juni 2011

Vaderdag

Vaderdag.
Manlief werd goed in het zonnetje gezet met mooie praktische kadootjes.
Maar vaderdag is ook een dag om stil te staan bij onze hemelse Vader.
Wat een zegen dat we ook een Vader in de hemel hebben die er altijd is en zal zijn!
Die ons helemaal kent al van voor onze geboorte, onze haren heeft geteld...

Afgelopen weken heb ik een boek van Henri Nouwen gelezen: 'Eindelijk thuis'.
Het boek bevat gedachten bij Rembrandts 'De terugkeer van de verloren zoon'.
Wat wordt de liefde van de Vader daar groots in omschreven.



Het boek gaat uitvoerig in op de gelijkenis van de verloren zoon. Dit vanuit de positie van de verloren zoon, de vader en de oudste zoon. Want als lezer kun je je heel goed identificeren met een van de twee zoons (al is dat niet altijd leuk, wel leerzaam!).
De jongste zoon gedraagd zich zeer kwetsend, hij vraagt om de erfenis terwijl zijn vader nog leeft.
Met andere woorden: hij kan niet wachten tot zijn vader is overleden.
Maar toch staat zijn vader op de uitkijk om hem met open armen te onvangen wat een liefde!
Niet verdiend, maar ruimschoots gekregen.
Hier is een recensie van het boek te vinden. Zeer de moeite waard.

Ook met de jongens bij dit verhaal stil gestaan. Het 'onze Vader' gezonen en het lied 'Mijn Vader dank U wel'.

Zelf vind ik het volgende schilderij over de gelijkenis van de verloren zoon erg mooi.
Het schilderij is gemaakt door Luc Blomme. 

De Verloren Zoon.jpg

Op deze site is nog meer werk van hem te vinden.
Hij maakt deel uit van de Dominicaanse gemeenschap in Knokke.

donderdag 16 juni 2011

Moe

Soms ben je moe, vreselijk moe.
Alles is te veel.
Alsof je een zware last met je mee draagt.
Zo voelde het bij mij deze week.
Op advies van mijn lieve man rust proberen te zoeken in het Woord.
Wat kunnen bekende teksten dan opeens anders klinken!


"Komt herwaarts tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven.
Neemt Mijn juk op u, en leert van Mij, dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en gij zult rust vinden voor uw zielen.
 Want Mijn juk is zacht, en Mijn last is licht."
Matteus 11:28-30



"De jongen zullen moede en mat worden, en de jongelingen zullen gewisselijk vallen;
 Maar dien den HEERE verwachten, zullen de kracht vernieuwen; zij zullen opvaren met vleugelen, gelijk de arenden; zij zullen lopen, en niet moede worden; zij zullen wandelen, en niet mat worden."
Jesaja 40: 30-31

"Werpt al uw bekommernis op Hem, want Hij zorgt voor u.
1 Petrus 5:7
"

Wat een beloften geeft God in Zijn Woord.  Hoe vaak geeft Hij geen belofte aan. 'Ik zal' of 'zij zullen'.
Hij zal het doen!

zaterdag 7 mei 2011

Vrijheid!

Afgelopen week was het weer 5 mei, bevrijdingsdag.
Een dag om stil te staan bij de vrijheid die wij hier in Nederland genieten.
In tegenstelling tot zo veel andere landen.
Ook wanneer het gaat om je geloof belijden, dat kan hier nog bijna zonder moeite.

Hiervoor mogen we dankbaar zijn!
Maar tegelijkertijd ook een punt om bij stil te staan;
hoe vaak bid ik voor die ander die in oorlog of in gevaar en angst moet leven?

Leef ik zelf eigenlijk in echte vrijheid?
Want God wil ons vrijheid en vrede geven.
Wil ik mij laten genezen door Zijn liefde?

maandag 2 mei 2011

Onder Zijn vleugels ben je veilig...

Zoals ik al eerder schreef hebben we een kip met kuikens op de viertafel staan.
Hier de foto:




Naar aanleiding van het boek: 'Van feest naar feest; vieren in het gezin', kwam ik op het idee om bij vader- en moederdag het thema veiligheid verder uit te diepen.
De volgende teksten kunnen gebruikt worden:

Psalm 61: 5
Ik zal in alle eeuwigheid in Uw tent verblijven, mijn toevlucht zoeken in de schuilplaats onder Uw vleugels.

Psalm 91:4
Hij zal u beschutten met Zijn vlerken, onder Zijn vleugels zult ude toevlucht nemen.

Als kinderen bang zijn, proberen ze de veiligheid te zoeken bij hun vader of moeder.
David schreef een aantal psalmen toen hij bang was, boze mannen wilden hem gevangen nemen.
David vroeg aan de Heere om voor hem te zorgen en hem te beschermen.
David gebruikt het beeld van een kip die haar kuikens zorgt, ze mogen zich veilig onder haar  vleugels verstoppen.
Net zo als de kip voor haar kuikens zorgt, zo mag David bij de Heere schuilen en veilig zijn.
Niet onder echte vleugels maar op een heel veilig plekje.

Op http://www.youtube.nl/ zochten we op 'kip met kuikens'.
We vonden een aantal filmpjes waar de kuikens zich snel onder de vleugels van hun moeder verstoppen.
De jongens vonden dit erg leuk om te zien, maar waarom was er nergen een haan, die moest toch ook iets doen?
Ook zongen we het liedje 'ik zag een kuikentje'.



Deze psalmen speken mij erg aan. God zal voor je zorgen, je zult veilig bij Hem zijn.
Je bent bij Hem veilig in verdriet, angst en gevaar. Voor nu en voor de eeuwigheid.
Een lied gemaakt bij de tekst van psalm 91 is een lied van Sela.




woensdag 27 april 2011

Pasen!

Zondag hebben we stil gestaan bij de opstanding van Jezus.
Op de viertafel was de steen van het graf.
Er lagen doeken in het graf en voor het graf stond een kaarsje te branden...
De jongens wisten het zeker, dat was het licht van de engelen!

Op tweede paasdag  hebben twee nichten en twee neven belijdenis van hun geloof afgelegd.
Naast een kadootje vond ik het ook wel een knutseltje waard.
Druk ging ik op zoek naar icthusvis om te kleuren.
Ichthus is Griekse woord voor vis.
Dit woord bestaat uit de beginletters van Ièsous Christos Theou (h)Uios Sotèr wat vertaald in het Nederlands betekent Jezus Christus, Gods Zoon, Redder.
Een belijdenis op zich dus!


In het Romeinse rijk werden de christenen aanvankelijk ernstig vervolgd. Ze konden niet openlijk uitkomen voor hun christelijke geloof en moesten zich schuilhouden. Het visje werd gebruikt als herkenningsteken.

Dit was het resultaat:




Een belijdenisdienst is bij uitstek de aanleiding om weer eens na te denken over je eigen geloofsleven.
Tijd voor bezinning dus!
Knutseltjes, frutseltjes en bijbelverhalen genoeg,
maar hoe staat het met de verhouding / relatie tot Christus?
Zegeningen tellen omdat je Hem zo vaak hebt mogen zien / ervaren....
Maar ook terug denken aan hoe vaak je weer zonder Hem bent gegaan.
Gelukkig is er bij Hem vergeving en mag je elke dag weer opnieuw beginnen!


Dat fluitekruid gezien wordt als onkruid begrijp ik nog steeds niet!

zaterdag 23 april 2011

Morgen zal het pasen zijn...

Al waren uw zonden als scharlaken,




zij zullen wit worden als sneeuw,



al waren zij rood als karmozijn,
zij zullen worden als witte wol.

Jesaja 1:18

Morgen zal het pasen zijn...
Hij heeft de weg vrij gemaakt!

donderdag 24 maart 2011

Gods liefde, barmhartigheid en almacht.

Lazarus

Ik wist niet dat Hij toch nog was gekomen,
vier dagen nadat ik mijn ogen sloot.
Ik wist niet dat de steen werd weggenomen,
omdat Hij niet kon leven met de dood.

Ik wist van niets, maar plotseling weerklonk er
een stem als een bazuin; de dag brak aan.
Ik schokte wakker in het aardedonker,
want daar was Jezus – tijd om op te staan.

Ik kwam naar buiten, uit de dood herboren,
gekoesterd door oneindig morgenlicht.
Ja, daar was Jezus, groots als nooit tevoren.
Er lag een gouden gloed op Zijn gezicht.

Arie Maasland



Een gedicht passend bij ons 40-dagenrooster: de tijd om lief te hebben.
De liefde en bewogenenheid van Jezus voor deze wereld staat centraal. Een sprekend verhaal uit de Bijbel rond dit thema is de opwekking van Lazarus.
Want het staat er zo onomwonden in Johannes 11: 35 Jezus weende.
Even later staat er geschreven dat Hij innerlijk in beroering raakte.
Zelf vind ik dit altijd een duidelijk verhaal van Zijn almacht.
Een God Die een dode op kan wekken die al een aantal dagen in het graf is, kan toch alles!